Data : 22 03 2019
KryeTitujt :

Poezi nga Diamanta Zalta

Poezi nga Diamanta Zalta

MË BEKOJNË

Tani , mëngjeset e mia i mbush
me fjalët e rralla të nënës se plakur ,
që më bekojnë në aq pafajësi,
me aq mirësi .

Përkushtimi im ,
tani ngjan me atë të një nëne ,
si për më të voglin e saj fëmi . . .

Po ajo se di se e dua me shume se vehten ,
bile edhe se femijet e mi ,
qe jetojne pa mua , aq larg tani . . .

Buzën ,
që heshtja ma mban peng,
ma hap si gonxhe përqafimi i saj krahëvogël.
e ma mbush me limfë.

Ndiej pranverën të futet me zor,
përmes një dimri,
të struket diku aty …
tek shpirti.

Ringjalljen,
kërkon një gonxhe,
e bardhë karafili.

Heshtja, pret heshtjen.
Atë që e mahniti …

 

ZEMRA

Zemra ,
organi me inteligjent ne trupin e njeriut ,
dhe e vetmja që bën heroizma .
E panjohura , e papritura , nga e paditura ,
është zemra .
Gjërat e mrekullueshme i bën shkronja .

Nëse një hapësirë e shpirtit mbetet bosh ,
është më joshëse se një sekret .
Atë vetëm zemra mund ta mbushë ,
dhe vetëm zemra mundet , deri dhe ta prekë .

E vetmja , zemra që kupton ,
Ç’është e vërtetë !

Ndaje Artikullin me Miqte e Tu

Artikuj te Ngjashem :