Data : 15 11 2018
KryeTitujt :

INTERVISTË/ Flet aktori, regjisori dhe Presidenti i Festivalit teatror Ndërkombëtar, “Butrinti 2000” Alfred Bualoti

 

alfred-Kam pasur fatin të luaj me aktorët gjigandë, Kadri Roshi, Sandër Prosi, Ndrek Luca, Sulejman Pitarka, Pjetër Gjoka, Violeta Manushi, Prokop Mima, Marie Logoreci, Margarita Xhepa, Roland Trebicka

Albert Z. ZHOLI

 

Festivali i 15 “Butrinti 2000” përfundoi me sukses, cilat ishin risitë e këtij Festivali të fundit në qytetin antik aq shumë të diskutuar nga aktorët e huaj?

Ky ishte edicioni i 15 i Festivalit teatror Ndërkombëtar “Butrinti 2000” . Nuk janë pak edicione dhe për Shqipërinë është ndër Festivalet Ndërkombëtar më i vjetër, kurse për Rajonin është një Festival inkurajues.  Ose më mirë të themi është bindës, pasi 15 edicione nuk janë pak. Rajoni ka Festivale të kësaj natyre edhe 30 apo 40-vjeçare, pasi kanë qenë vende me demokraci kur ne ishin në sistemin komunist, por tashmë ne kur përfunduam festivalin e 15 tani themi se kemi traditën brenda kemi një lloj konsolidimi  dhe pranimi nga shumë faktorë të jashtëm dhe të brendshëm. Kjo edhe pse disa erëra fryjnë në të kundërt. Nga një pikëpamje na gëzon ky fakt, por nga ana tjetër sigurisht është mirë të kthehet koka mbrapa  të mos rrimë në vend.  Në këto vite kemi arritur rezultate, kemi parë përgëzime por jo çdo gjë shkon në vaj. Edicioni i 15 kishte 6  spektakle, 5 ishin trupa teatrore dhe  një ishte koncert i  Orkestrës së Artit dhe të Kulturës të “Sigal” i dirigjuar nga “Mjeshtri i Madh” Ermir Dizdari. Kjo orkestër e harqeve kishte një performancë  të këndshme, një buqetë lulesh aromshumë për të gjithë trupat pjesëmarrëse, në hapje të Festivalit.   Pra dita e parë u hap me orkestrën frymore dhe pastaj me një dokumentar që kishim  përgatitur për këto 15 edicione. Ky film na ngjalli shumë kujtime, pasi aty pamë hapat tona të para në këtë nismë, që na ishin turbulluar në kujtesë. Vitet ikin dhe koha bën të sajën mosha të vetën, dhe filmi na ringjalli ato që ne diskutonim apo kishim në mendjet tona. Ishte moment interesant. Mes nesh shikoje artistë që dhe lotoni, pasi tashmë rreth nuk ishin disa prej atyre që kishin hedhur gurët e themelit të këtij festivali prestigjioz.  Tashmë nuk kishim mes nesh, ata diva të aktrimit që ishin në skenë në Festivalin teatror “Butrinti 2000”  të parë siç ishin i madhi Kadri Rosgi, Viloeta Manushi, Bep Shiroka, Drita Pelingu, për të ardhur tek yjet e skenës që tashmë në moshë mes lotësh kujtojnë miqtë e tyre si Margarita Xhepa, Tinka Kurti, etj…Përpos tyre ne  në këtë film ne na ngjallën emocion të madh shfaqjet që janë dhënë në Butrint, ku kanë kaluar regjisorë të mëdhenj të Evropës, shumë prej të cilëve kanë dhënë premiera në Butrint. Dukët e pabesueshme por është e vërtetë. Disa regjisorë me emër në Europë përpara se të bëni premierën ën Sofje, Selanik apo në Shkup, më parë kanë dhënë premierë në Butrint dhe pastaj kanë marrë rrugën për në vendet e tyre. Nga kjo pikëpamje ky film  zgjoi kujtime.

Si pasuan ditët e tjera?

Ditët e tjera pasuan me pesë shfaqje teatrore apo grupe të ardhura nga vende të ndryshme. E para, Shqipëria kishte dy shfaqje. Një shfaqje nga Albania Deance Teatër i Gjergj Pravazit. Shfaqja e dytë e dhënë nga teatri “Migjeni” i Shkodrës me “Kanarina blu” e  Srefan Çapalikut. Tre shfaqjet e tjera ishin të huaja. Shfaqja e parë ishte  një shfaqje greke e mrekullueshme e një Kompanie Nacionale  e ardhur nga Athina “Thesis Teatër”, shfaqja tjetër ishte nga Gjeorgjia e ardhur nga kryeqyteti Tbilis, teatri shtetëror dhe e fundit që ishte dhe risi për këtë edicion ishte dhe Teatri Kombëtar i Pekinit. Po, po i Pekinit që dhe ne vetë nuk e besonim që vuri në skenë “Rikardi i tretë”. Ndërsa  dy të parët luajtën dy komedi, ku grekët kishin komedinë “Ëndrra e një nate vere” Shekspir, ndërsa gjeorgjianët e Tbilisit luajtën “Shumë zhurmë për asgjë”  po e Shekspirit. Në natën finale ishte “Rikardi i tretë” i luajtur nga trupa e Pekinit.

 

Ju e quajtët risi trupën e Pekinit, përse?

Kjo sepse trupa e Pekinit vinte me një koncept, një mentalitet, një qasje  krej të re, krejt të veçantë për ne. Ishte një trupë ndryshe nga se e mendonim, me ato çka kishim pasur lidhje në sistemin komunist, këtu e 27 vite më parë. Dikur me Kinën ishim shumë të lidhur, kryesisht në fushën e ekonomisë dhe atë ushtarake, por e them me bindje se me teatrin pak ose aspak lidhje kemi pasur ndaj kjo shfaqje na befasoi. Pas kaq viteve pamë nj trupë kineze, një kulturë, një interpretim, një lloj qasje ndryshe, plot harmoni, virtuozitet, elegancë, rrjedhshmëri. Thjesht nj befasi! Ne kishim idenë se do vinte një trup aktorësh shtatvegjël, me nj qasje modeste, por këtu ishte befasia. Pamë një trupë teatrore kur gjatësia ishte dominante, mbi 180 cm, dhe qasje ndaj teatrit ishte perfekte. Mbaj mend se në sistemin monist kishte ardhur një trupë e operës ku dominonte më shumë fotoja e mao Ce Dunit. Pra ideologjizma. Tashmë shtangëm. Një trupë me elementë të traditës, kryesisht në pikëpamje të plastikës së aktorëve. Elementët teatror ishin mjaft modernë. Aty nuk kishte gjak në vrasje dhe ti shihje apo ndjeje gjak. Kishte  doreza të kuqe të gjata, plastike në vend të duarve  që i hiqnin, që i lëviznin, që i ndryshonin,. Në vend të vdekjes kishin nj vello të zezë që  e fluturonin ën ajër dhe ajo binte aty pranë dhe aktorët e shoqëronin. Ishin  disa elementë teatror që sot i ka zili çdo teatër modern botëror. Pra ishte një teatër i vërtetë, plot  fantazi, plot krijimtari, ide, imazh, mesazh, vërtetësi dhe improvizim ideal. Kjo shfaqje bëri që festivali i 15 të përfundonte me mjaft sukses.

 

Ku janë vështirësitë në realizimin e një festivali të tillë?

Vështirësia më e madhe është në mbështetjen që i bëhet festivalit, pra financa e tij.  Në raport me vendet e tjera që bëjnë diçka të tillë, mbështetja jonë është fare, fare modeste. Nëse në fillimet tona në vitin 2000, ne hall të madh kishim nëse do të na vijë ndonjë trup e huaj apo jo. Ndërsa sot këtë gjë e kemi tejkaluar dhe problem mbetet financa. Në vitet 2000 ne vinim pas luftës në Kosovës, ku mbante ende erë barot dhe shumë trupa kishin frikë të vinin në Butrint. Pra ajo periudhë kaloi, trupat vinë apo kërkojnë të vijnë vetë sot. Tani problemi është financa që ne nuk kemi mundësi të ftojmë sa më shumë, pasi kërkesat janë në rritje, por ne nuk kemi mundësi ti mbajmë, ti ftojmë. Pra shikon si kanë ndryshuar raportet?  Kërkojnë të vijnë shumë ne ftojmë as gjysmën e tyre. Le ti referohemi një fakti të trupës kineze. Ne për këtë trupë nuk morëm përsipër që të vinte pothuajse asgjë. Ne nuk kishim mundësi ti prisnim, por ata me ngulm kërkonin të vinin të luanin në Festivalin e Butrintit. Në fund ata i morën përsipër të gjitha vetë dhe fatura e tyre për të gjitha shpenzimet ishte 90 mijë euro ku 30 mijë  euro kushtonte vetëm dekori dhe kostumet të ardhura nga Kina. Vetëm dhe vetëm të luanin në Butrint  ata morën përsipër nj kosto të lartë pasi Butrinti për ta është një vlerë e madhe e paimagjinueshme për kulturën e vjetër dhe për vetë teatrin e vjetër. Një nga përfaqësuesit e ambasadës Kineze që kishte ardhur në Butrint me disa të tjerë, në fjalën e tij përcolli rëndësinë që i jep Kina artit dhe dëshirës së trupës së Pekinit për të ardhur në Butrint. Në këtë fjalë ne pamë se Kina ka filluar një ekspansion të madh dhe në art. Shteti kinez jep, shpenzon shumë për artin. Ky duhet të jetë reflektim për ne. Ky reflektim duhet të fillojë që shteti dhe ne duhet ti japim shumë rëndësi artit, teatrit.

 

Ju keni qenë aktor, regjisor, si morët përsipër të organizonit një Festival Ndërkombëtar të teatrit?

Kur fillova të zbatoj këtë dëshirë, kjo ngasje nuk ishte vetëm e imja. Nuk isha i vetmuar, pasi këtë e konsumoja dhe me miq të tjerë.  Unë këtë ide e kam konsumuar me mikun tim Edmond Xhumari, i cili sot e kësaj dite është Drejtor Organizativ i Festivalit. Edmondi ka qenë me një eksperiencë të madhe ën Ministrinë e Kulturës dhe të Kinostudios ku ka punuar. Ndihma e tij ishte e jashtëzakonshme nga ana organizative. Më pas kam pasur mbështetjen e shumë kolegëve të tjerë,  pasi ne nuk dinim nga marketingu, nuk dinim nga  lidhjet me botën, nga planifikimet etj… Fatmirësisht ishim pjesë e një Instituti Ndërkombëtar të Teatrit Mesdhetar  që kishte dy qendra, njëra në Marsejë njëra në Madrid, dhe ne u  bëmë pjesë e këtij Instituti dhe filluam të komunikojmë me të gjithë trupat pjesëmarrëse nga Spanja, Franca, Italia, etj…  Por filluam të komunikojmë dhe me një organizëm që u quajt “NETA” ku bënin pjesë shumë shtete të ish-Jugosllavisë dhe më gjerë në Ballkan (me Turqinë, Bullgarinë), etj… Pra filloi një bashkëpunim i madh sepse ne ishim dhe anëtarë të themelimit të “NETA”.  Ne kaluam disa situata në vend në këto kohë si ngjarjet 1997 dhe lufta e Kosovës që na zvarritën paksa kohën e organizimit. Por koha punoi për ne. Të gjitha këto bënë që ne ti kalonim situatat. Ne kishim diçka të artë me vete, kishim diçka që se kishte askush, kishim çelësin magjik, kishim Butrintin.  Kishim këtë perlë të Mesdheut që bota e njohin më mirë se ne. Ne na mbetej vetëm ti afronim.

 

Si bota e njihte më mirë se ne Butrintin?

Po, po e njihte më mirë se ne. Dinin çdo detaj,. E kishin lexuar mijëra herë historinë e tij. Ata vinin vetëm për ta prekur fizikisht pasi teorikisht me mendje, ide e njehin aq mirë sa unë befasohesha. Vetëm por të përmendej emrin Butrint ata magjepseshin. Të gjithë aktorët e quajnë Butrintin xhevahirin më të rrallë. Shumë nga aktorët e njohu botëror, sa hipnin në skenën e teatrit Butrintit bënin kryqin. Po kryqin. Para shfaqjes ata kryqin e shoqëronin me fjalët këtu është një përrallë, këtu është një magji, këtu është vendi më i bekuar që ka bërë perëndia. Kjo  jo vetëm  Butrinti me teatër që ka një akustikë të rrallë, por edhe nga peizazhi, pozicioni, ndërtimet por dhe nga gurët e stërmëdhenj ngjitur me pyllin e bukur dhe të mahnitshëm. Ata nuk kishin përjetuar emocione të tilla.  Të gjithë sa kanë ikur nga Butrinti kanë thënë që patjetër do vijmë përsëri. Ne dhe me një buxhet të vogël jemi munduar tu themi, që ne që kemi dalë nga rrënojat e Butrintit, kemi një zemër të madhe bujare, mikpritëse dhe pse jemi të varfër. Këtu dua të dal në një moment…Një aktor gjerman në koifidencë, pasi dolëm nga Butrinti në Sarandë më thotë: Ju nuk keni mundësi të keni dalë nga këto rrënoja të çuditshme të Butrintit! Përse i thashë unë? Por me gjithë këtë beton që keni hedhur në Sarandë e keni bërë bunker, kur ky vend nuk do beton por natyrën e qetë. Bëni një ligj kundër betonit.

 

-Pra në Festival u luajtën dhe komedi, ju jeni një nga regjisorët e komedisë së famshme “Pallati 176” , kjo komedi a mund të konkurronte artistikisht me komeditë që u luajtën në Butrint?

Kjo është e vërtetë, por sot, pas 35-vjetësh komedia “Pallati 176” nuk mund të konkurronte me komeditë e Festivalit të Butrintit. Kjo sepse specifika e teatrit antik të Butrintit kërkon tjetër gjë. Pra vendi. E dyta teatri ka ecur shumë, teatri në Europë ka bërë hapa  galopant. Elementët e përdorur, përgatitja e thellë e mendimit filozofik  të drejtimit të regjisë, dhe  përgatitja e gjithanshme e aktrimit, bën që “Pallati 176” të mos vijë në kohë. Sot aktorët i ke njëherazi këngëtarë  të mirë, muzikantë, instrumentistë të mirë, balerinë të mirë, dancorë të mirë, pra kanë një formim të gjithanshëm, një formim aq të madh sa nuk ndan dot aktorin nga instrumentisti.

-Atëherë çfarë do të bëje që “Pallati 176” të vinte sot në kohë?

Kjo komedi sot duhet të ndryshojë në strukturën e saj. Pra duhet sjellë në kohë nga shumë dimensione. Pra me atë mënyrë skenike që ajo ka funksionuar dikur, sot nuk mund të shfaqej për konkurrim në Festivalin e Butrintit. Festivali Butrintit ka lashtësinë, ka teatrin e vjetër, ka mesazhin tjetër, idenë e skenimit tjetër dhe shumë elementë që duhet ti përshtaten këtij vendi me kaq histori të bukur. Këtë  e them për Butrintin, por në Tiranë sigurisht mund të shfaqet me disa korrigjime të kohës. Koha ecën, ecën, dhe koha sjell ndryshime të domosdoshme.

 

Po teatri jonë në këto shfaqje a ka përafërsi me atë greke të shfaqur në Butrint si fqinj që jemi?

Trupa e Athinës që luajti “Ëndrra e një nate vere”, që e kemi bërë dhe ne shfaqje me trupën e teatrit, e ka sjellë në skenë dhe një kompani tjetër greke, por unë do flas për këtë trupë që erdhi me 6 aktorë. Më vjen shumë keq, kur shihja aktorët grekë dhe i krahasoja me ata të Tiranës, tanët,  që janë larg interpretimit modern. Pra të rinjtë tanë duhet të marrin mësim nga aktorët e një Kompanie teatrore indipedente greke. Ishin mbledhur nga krahina të ndryshme të Greqisë dhe nuk kishin mbështetje  as nga shteti, as nga ndonjë firmë e fuqishme me pasuri, por ata mbështetjen e kishin tek përgatitja e tyre, tek formimi i gjithanshëm i tyre, tek  vizioni i tyre, tek konceptet e tyre moderne për teatrin. Një aktor i binte mandolinës, tjetri saksit, tjetri kitarës, një vajzë kërcente balet, të gjithë në harmoni. Regjisori kishte punuar me një koncept ndryshe dhe tepër me kurajë.  Nuk kishte dekor, kishte pak elementë dhe maska por kishte një disiplinë, një harmoni, një ndihmë tek njeri-tjetri (vishnin, zhvishnin) me një precizon befasues.

 

Në këto festivale ke mësuar diçka të re në këto shfaqje si aktor?

Sigurisht po, po madje shumë. Çdo shfaqje ishte një leksion më vete për mua. Pra kam mësuar shumë gjëra që teatri ka sjellë risi në botë. Pra çdo Festival për mua është një leksion edhe si aktor, edhe si regjisor, por edhe si menaxhues arti.

Ju në këtë Festival kishit disa komedi, ri regjisor komedish, a do të mund ju vetë si regjisor të sillnit një shfaqje të këtij niveli?

Arti është provë, sprovë. Ne kemi rënë në kontakt me shumë trupa teatrore nga gjithë bota, me trupa të vogla dhe të mëdha, me trupa nacionale dhe indipedente. Që të hyj në këtë garë duhet të mendohem mirë.  Duhet të përgatitëm emocionalisht artistikisht me të gjitha versionet që duhet, që kërkon koha. Duhet të gjej mjetet shprehëse. Për kohën ne kishim bërë shumë ëpr komedinë, por koha ka ecur në zhvillimet e saj artistike. Por sot, sot, ah, duhet të punoj shumë shumë, shumë dhe të studioj shumë të sjell një komedi të nivelit bashkëkohor…

Ne kemi pasur shuam artistë të mëdhenj që dhe ju vetë e thatë i keni pasur në Festivalet e para. Këta artistë a do ishin po aq të mëdhenj dhe sot?

Kadri Roshi, Naim Frashëri, Sandër Prosi, Sulejman Pitarka, Roland Trebicka, Violeta Manushi, e shumë të tejrë do ishin dhe sot të mëdhenj pasi ata kishin brumin. Pra brumi i tyre ishte i nivelit të lartë ku çdo regjisor edhe sot mund ti besonte rolet nga më të vështirët. Po ekziston brumi i mirë, bukën e bën si e do, në çfarë forme e do dhe në çfarë madhësie e do.

 

Diku “Artisti i Popullit” , Reshat Arbana përmend se drama “Arturo Ui”, në atë kohë është luajtur më mirë dhe se trupa e Beogradit. Cili është mendimi juaj për këtë dramë të asaj kohe?

 

Ah, drama “Arturo Ui”, mbetet një shfaqje e madhe që dhe sot në Butrint do të qëndronte shumë mirë. Mbetet një nga shfaqjet më të suksesshme të Teatrit Kombëtar dhe të regjisorit  të madh Pirro Mani. Mbetet një nga ngasjet e tij më spektakolare. Unë kam qenë pjesë e kësaj shfaqjeje ën fillim të saj si prezantues dhe e them me bindje, që puna, mobilizimi, bashkëpunimi, përgjegjësia, mënyra e aktivizimit, mënyra e gjetjeve regjisoriale, mbeten nga më të shkëlqyerat në historinë e teatrit shqiptar. Ajo shfaqje e madhe pati një mangësi, pasi nuk pati rast të ballafaqohej me botën, pasi ai sistem ishte. Ne nuk dilnim jashtë për konkurrim. Ishte nj shfaqje e madhe me artistë të mëdhenj dhe me nj regjisor të madh. Ndërsa për shfaqje reale sot në Butrint mund të them se ajo ishte një shfaqje me shumë skena dhe nga ana teknike ajo ishte shfaqje në rrotativ shfaqje e cila nuk mund të realizohej.

 

Si regjisor ke ndonjë peng?

Sigurisht si regjisor kam shumë pengje. Kam arritur të bëjë më të mirën por kjo nuk do ët thotë që kjo është fundi. Nuk jetohet vetëm me të kaluarën. Duhet të gjej shtigje të reja. Mua edhe sot më flasin Vlashi me emrin e një personazhi në filmin “Pylli i lirisë” por kjo nuk do të thotë se me atë rol kam bërë gjithçka. Gjithkush duhet të lërë shenjë në jetën artistike. Por koha evoluon dhe dëshirat na rriten. Kam dëshirë të bëj si bashkëregjisor një komedi tjetër me atë sukses të “Pallati 176” por të risjellë në kohë. Dikur kisha një komedi tjetër të një autori rumun, që e kisha prezantuar dhe në teatrin kombëtar por nuk mu dha mundësia ta vija në skenë. Dëshira është për nj shfaqje tjetër si regjisor dhe besoj se koha më premton. Edhe si aktor edhe si regjisor nuk kam një ide fikse që dua të luaj këtë rol apo të vë në skenë këtë komedi. Jo thjesht mendoj si të eci. Si aktor kohët e fundit jam aktivizuar  në dy role i pari Hamleti tek n jë pjesë e Çapalikut,   dhe kam qenë  me një projekt në Shkup me një treshe aktorësh si Bajrush Mjaku (aktor shqiptar në Shkup), dhe Sabetin Shahiqi i Kosovës. Luajtëm në pjesën “Kërkohet një kloun plak” ku ne ishim tre klounë pleq të cilët bashkohemi në interes të fabulës së pjesës.

 

Ku ndihet më mirë Alfredi, si aktor, regjisor apo si organizator Festivali?

Në situata që kam qenë shpesh sa të favorshme po aq dhe të  pavaforshme, sa për nj arsye, po aq dhe për një tjetër, unë jam ndjerë shumë mirë në rolin e organizatorit nga pikëpamja e rolit që ka pasur festivali “Butrinti 2000” për vendin tonë. Kur shikoj se si flasin të huajt për Butrintin, për atë teatër të lashtë me vende ulëse gurët e mëdhenj ngelem i mrekulluar. Të gjithë pa përjashtim flasin për Butrintin si për një zot të madh, të pazëvendësueshëm.  Një aktor maqedonas shumë i mirë, në vitin 2003 i cili erdhi për herë të parë në Butrint  u ngrit në një konferencë shtypi dhe tha: Unë vij për herë të parë në këtë vend, por Butrintin  se në këtë qytet antik ka shkelur vetë zoti e ka prekur me dorë dhe e ka bekuar. Vallë a do kem rastin të vij prapë unë të luaj në këtë vend. Por këto fjalë i thonë të gjithë, të gjithë sa vijnë në Butrint. Pra për nga kjo pikëpamje them se kam bërë diçka për atdheun tim, për emrin e tij të panjohur, kur kemi gjëra kaq të bukura.

 

Ju keni luajtur me të gjithë  aktorët e mëdhenj shqiptar, çfarë do thoni për atë plejadë që nuk jeton më? A ju kanë ndihmuar dhe çfarë ndjeni sot për ta?

Unë dhe brezi im keni pasur fat  që në Teatrin Kombëtar kemi gjetur aktor të përmasave të mëdha që i kalojnë kufijtë e Shqipërisë. Unë të gjithë këta gjigantë i gjeta në teatër.  Isha nj djalosh i ri, që erdha nga Gjirokastra pas rolit të Vlashit. Këta kolosë pa përjashtim, Kadri Roshi, Sandër Prosi, Ndrek Luca, Sulejman Pitarka, Pjetër Gjoka, Violeta Manushi, Prokop Mima, Marie Logoreci, Margarita Xhepa, Roland Trebicka, etj.. .Mbaj mend që ishte dhe një aktor i ri shumë i ri të cilin e pëlqeja jashtë mase, Bexhet Melku, i cili kishte luajtur tek një dramë e Fadil Paçramit. Ishte brilant  por vdiq shuam i ri, 30 e ca vjeç.  Tek të gjithë këta ne na kanë mësuar pa asnjë hezitim, por dua të veçoj Prokop Mimën.

Pse Prokop Mimën?

Atë njeri e kam pasur njeri të zemrës sepse i donte dhe i përkrahte shumë të rinjtë. Veçonte nga të tjerët në këtë drejtim. Ai vdiq i ri dhe na  la plagë. Ai kishte  sa parime të palëkundshme të tij që nuk luante kurrë, pasi për kohën ishin shumë të vyera. E folura e tij skenike, apo shqipja siç e thoshte ai, ishin  deri në muzikalitet. Ai fliste aq bukur, aq pastër, me një diksion aq shprehës sa të mahnitëte. Nuk kam  parë dhe nuk kam njohur aktor të fliste aq bukur, pastër dhe em dashuri gjuhën shqipe. Në këtë drejtim ai nuk të falte.  Ai ishte një Fan Nol i një lloji tjetër. Ishte i jashtëzakonshme.  Ne e kishim ëndërr të flisnim shqipen tonë në atë mënyrë elegante sa Prokop Mima. Ishte ekzigjent deri në detaj. Shqipja në gojën e tij dukej sikur këndohej jo sikur flitej. Një muzikalitet përrallor deri në përsosje. Një gjë e tillë nuk shihet sit tek asnjë aktor, E them me keqardhje tek asnjë pa diskutuar edhe mua që flas. Do të doja shumë ti ngjaja në kët pikë atij artisti të madh dhe të dashur. Ai për gjuhën nuk të falte, e kishte brenda vetes si gjënë më të çmuar. Fjala në teatër është e para. Pra këtë fjalë ai e qëndiste në mënyrën më të bukur të mundshme. Sot shkon në teatër dhe dëgjon ndonjëherë një shqipe që se kupton. Ky është ndryshimi. Ishte i vetmi në llojin e tij. Kadri Roshi kishte plastikën, Prokopi kishte gjuhën artileri të rëndë. I papërsëritshëm.

Çfarë veçon tek Viloeta Manushi?

Një aktore e humorit tepër e rrallë. Ajo rolin e sillte tërë art. Unë me të kam lozur role si partner por dhe si regjisor e kam pasur në dy vepra të miat “Valsi Titanikut” dhe “Pallati 176” mbetet unike.

 

 

 

Ndaje Artikullin me Miqte e Tu

Artikuj te Fundit